گر نکته دان عشقی بشنو تو اين حکايت

شريك مال مردم‏

md12 — Mon, 02 Feb 2009 07:00:46 GMT

آدم راست و درست شريك مال مردم‏ است

عبدالرحمن بن سيابه كوفی ، جوانی نورس بود كه پدرش از دنيا رفت مرگ پدر از يك طرف ، فقر و بيكاری از طرف ديگر ، روح حساس او را رنج‏ می‏داد . روزی در خانه نشسته بود كه كسی در خانه را زد . يكی از دوستان پدرش بود . به او تسليت گفت و دلداری داد . سپس پرسيد : " آيا ازپدرت سرمايه‏ای باقی مانده است ؟ "‏

. " نه " -

اين هزار درهم را بگير ، اما بكوش كه اينها را سرمايه كنی و ازمنافع آنها خرج كنی

اين را گفت و از دم در برگشت و رفت

عبدالرحمن خوشحال و خرم پيش مادرش رفت و كيسه پول را به او نشان دادو جريانرا نقل كرد . طبق توصيه دوست پدرش به فكر كاسبی افتاد . نگذاشت به فردا بكشد . تا شب آن پول را تبديل به كالا كرد . دكانی برای خود در نظرگرفت و مشغول كار و كسب شد . طولی نكشيد كه كار و كسبش بالا گرفت حساب كرد ديد ، گذشته از اينكه با اين سرمايه زندگی خود را اداره كرده مبلغ زيادی نيز بر سرمايه افزوده شده است . فكر كرد به حج برود . بامادرش مشورت كرد . مادر گفت اول برو پيش همان دوست پدرت و هزار درهم او را كه سرمايه بركت زندگی ما شده بده ، بعد برو به مكه عبدالرحمن پيش آن مرد رفت و كيسه‏ای دارای هزار درهم جلو او گذاشت وگفت‏ ‏

پولتان را بگيريدآن مرد اول خيال كرد كه مبلغ پول كم بوده است و عبدالرحمن پس از چندی عين پول را به او برگردانده است ، گفت‏

اگر اين مبلغ كم است ، مبلغی ديگر بيفزايم عبدالرحمن گفت : " خير ، كم نيست بسيار پول پر بركتی بود . و چون من اكنون از خودم دارای سرمايه‏ای هستم وبه اين مبلغ نيازمند نيستم ، آمدم ضمن اظهار تشكر از لطف شما ، پولتان‏را رد كنم . خصوصا كه الان عازم سفر حجم ، و ميل داشتم پول شما خدمت‏ خودتان باشد " . عبدالرحمن اين را گفت و از آن خانه خارج شد ، و بارسفر حج بست

پس از انجام مراسم حج ، به مدينه آمد ، همراه جمعيت به محضر امام‏ صادق رفت . جمعيت انبوهی در خانه حضرت گرد آمده بودند . عبدالرحمن كه‏ جوانی نورس بود ، رفت پشت سر همه نشست و شاهد رفت و آمدها و سؤال وجوابهايی كه از امام می‏شد بود . همين كه مجلس كمی خلوت شد ، امام صادق‏ با اشاره او را نزديك طلبيده پرسيد

شما كاری داريد ؟

من عبدالرحمن پسر سيابه كوفی بجلی هستم .

احوال پدرت چطور است ؟

پدرم به رحمت خدا رفت

ای وای ، ای وای ، خدا او را رحمت كند ، آيا از پدرت ارثی هم برای‏

شما باقی ماند ؟

خير ، هيچ چيز از او باقی نماند

پس چطور توانستی حج كنی ؟

قضيه از اين قرار است : ما بعد از پدرمان خيلی پريشان بوديم ،

مرگ پدر از يك طرف و فقر و پريشانی از طرف ديگر بر ما فشار می‏آورد ، تا آنكه روزی يكی از دوستان پدرم هزار درهم آورد و ضمن تسليت به ما گفت‏ ، من اين پول را سرمايه كنم . همين كار را كردم و از سود آن اقدام به سفر حج نمودم . . . همينكه سخن عبدالرحمن به اينجا رسيد ، امام پيش از اينكه او داستان را به آخر برساند فرمود : بگو هزار درهم دوست پدرت را چه كردی ؟با اشاره مادرم ، قبل از حركت به خودش رد كردم احسنت ، حالا ميل داری نصيحتی بكنم ؟ - " قربانت گردم ، البته !

بر تو باد به راستی و درستی ، آدم راست و درست شريك مال مردم‏

است

منبع : داستان راستان شهید مطهّری

http://www.safinatonnejat.com

شکایت بردن نزدخلق

md12 — Sun, 01 Feb 2009 15:39:36 GMT

شکایت بردن نزدخلق

صَعصَعَه از مردان بزرگ صدر اسلام است،

برادر زاده اش احنف(بروزن احمد) می گوید:

(دلم دردگرفت نزد عمویم صَعصَعَه رفتم واز دل

درد خود شکایت کردم ). عمویم مراسرزنش کرد وگفت :( برادر زاده!وقتی دستخوش بلا شدی ،شکایت آن رانزد شخصی مثل خودت مبر ،زیرا آن شخص اگر دوستت باشد،غمگین می شود، واگردشمنت باشد شادمی گردد، شکایتت را نزد مخلوق مبر که قادر بر رفع ودفع گرفتاری از تونیست ، بلکه نزد خداند قادری ببر که تورا مبتلا کرده ومی تواند ازتو بزداید).

برادر زاده!( یکی ازدو چشم من بینائی خودرااز دست داده ،ولی حتّی همسرم وبستگان نزدیک من از این موضوع، اطلاع ندارند

به قول سعدی:

دست حاجت چو بری پیش خداوندی بر

که کریم است ورحیم است وغفور است وودود

داستان دوستان جلد دوّم صفحه178

md12 — Thu, 29 Jan 2009 04:45:23 GMT

شاگرد راهنمای استاد میشود!

چون اسم و آوازه ارسطودرفلسفه وحکمت وطبابت در اطراف عالم شایع گردید ازهرگوشه ی جهان حکما وعلاقمندان به فن پزشکی به نزدش می شتافتند وازعلم ودانش وی بهره هامی بردند.

درزمان ارسطودرهندوستان طبیبی بودبه نام سربات که درمعالجه ی بیماران شهرتی به تمام داشت.

سربات نیز وقتی اسم وآوزه ارسطو را شنیدبه طور ناشناس از هند به کشور یونان رفت ومدّتی در خدمت ارسطو به تعلم پرداخت وآن چنان وانمود کرد که ازتمام علوم بی بهره است وچیزی نمی داند.

تا وقتی چنان اتّفاق افتاد که شبی مردی خفته بود و هزار پایی به گوش اورفت ودر مغزسر اومحکم ومستقر شد.

زندگانی آن مرد به خطر افتاد وروز وشب ازآن عذاب مغزی در رنج ومجازات به سرمی برد.کسان آنمرد واقعه را با ارسطو درمیان گذاردند.

ارسطو گفت:علاج این مرد دشوار است ودر معالجه اش خطر جان است واحتمال حیات هم دارد.اگر مرا اجازت دهیدوجمله اعضای خانوا ده اش موافقت کنندمن دراین باب عملی انجام دهم!شاید ازاین بلاها رهایی یابدواگر هم اشتباهی شدومعالجه به نتیجه نرسید مرامعذور بدارند!

براین پیشنهاد حکیم موافقت کردند.

ارسطو؛ بیمار را به خانه خودبرد ودور ازنظر افراد خانوا ده اش به وی دارو ئی داد واورابیهوش کرد،بند های سراورا باکارد بریدوکاسه سر اورا برداشت.آن جانور رادید پاهای سر اورامحکم کرد خواست با انبر بردارد.

سربات حکیم هندی که ازشکاف ناظر عملیات ارسطو بود به صدای بلند گفت:استاد تااین جا کارت درست وبااصول پزشکی مطابق بود.

امّا اگر هزار پارا بخواهی با انبر برداری پاهایی که در مغز سر فرو رفته به اعصاب مغز آسیب میرساندوصدمه می زند.

ارسطو گفت:به خدا قسم که تو طبیب ماهری هستی! اکنون به درون آی تابه اتّفاق هم کاررا تمام کنیم.پس سربات به نزدارسطو رفت وبه او گفت:ای استادبفرمای تاجوالدوزی رادرآتش سرخ کنندوآن رابرپشت هزار پانهند تاازحرارت آتش

هزار پا،پا های خود راجمع کند.آن گاه او را بردار

پس ارسطو به اوآفرین گفت واز دقّت نظر او متعجب شدوطبق پیشنهادونظر سربات عمل کرد وآن جانور رابرداشتندودوباره سر کاسه بیماررابه جای خود گذاردند وبستند تا کم کم خوب شودوباداروهای لازم او را معالجه کردتا جراحت کامل خوب شد ومریض بهبود یافت.

ارسطو پس از این عمل به سربات احترام زیادی می گذاشت و

او را به خوبی به کشورش بازگردانید

داستانهای شیرین ایرانی جلد 3 صفحه7 5

حاج‌آقا سيّد رضا هرندي

md12 — Mon, 19 Jan 2009 01:06:35 GMT

اصل خير و اهل احسان الغياث

در ادامه

تشرف = عطش

md12 — Fri, 02 Jan 2009 03:21:17 GMT

نام کتاب:

برکات حضرت ولي عصر (خلاصه العبقري الحسان)

تشرف سيدي از علماي زاهد نجف اشرف

عالم زاهد، آقا سيد محمد خلخالي فرمودند: سيدي جليل، که صاحب ورع و تقوي و از پيرمردهاي نجف اشرف بود، با من رفاقتي داشت.

ايشان منزوي بود و زياد با ديگران مخلوط نمي شد.

شبي او را به منزل خوددعوت کردم تا با هم مانوس باشيم.

ايشان هم تشريف آوردند.

فرداي آن شب را هم نگذاشتم بروند و تا غروب که يک شبانه روز مي شد، در منزل ما تشريف داشتند.

فصل تابستان بود و هواي گرم که قهرا انسان تشنه مي شود.

ما هم تشنه مي شديم و ازمايعات خنک براي رفع عطش مي نوشيديم، اما آن سيد جليل بر خلاف ما هيچ اظهارعطش نمي کرد و هر چه را به ايشان تعارف مي کرديم مقداري از روي تفنن مي نوشيد.

به همين جهت من عرض کردم: آقا شما در اين يک شبانه روز چرا اظهارعطش و تشنگي نمي کنيد؟ فرمودند: من تشنه نشدم.

متحير ماندم.

تا آن که ده دوازده روز بعد با ايشان به کوفه رفتيم.

ديدم آن سيد جليل هيچ تشنه نمي شود.

روز آخر که خيال برگشتن به نجف اشرف را داشتيم، اصرار زيادي کردم که چرا شماتشنه نمي شويد؟ بايد بدانم که اگر دارويي براي رفع عطش پيدا نموده ايد و استعمال مي کنيد به من هم ياد بدهيد تا کمتر آب بخورم و خلاصه اصرار زيادي کردم، اماايشان از گفتن سر باز مي زدند.

پس از آن همه اصرار فرمودند: بيا کنار شط برويم وقدم بزنيم.

با هم کنار شط رفته و در حين قدم زدن فرمودند: چهل شب چهارشنبه،همان طوري که برنامه معمول علما و صلحا و عباد نجف اشرف است به نيت تشرف به حضور ولي عصر(ع) به مسجد سهله مي رفتم.

يک اربعين تمام شد و اثري نديدم،لذا مايوس شدم بعد از آن با کمال نوميدي متفرقه مي رفتم.

شبي از شبهاي چهارشنبه که مشرف شدم، هنگام برگشتن مقداري از شب گذشته وآبي که خادم مسجد براي زوار تهيه مي کرد تمام شده بود.

خيلي تشنه شدم شب هم تاريک بود با همه اينها رو به مسجد کوفه گذاشتم و چون مرکبي هم پيدا نمي شد،تاريکي شب و وحشت از دزد و راهزن از يک طرف و زحمت پياده روي و پيري ازطرف ديگر، اين دو، دست به دست هم دادند و با تشنگي و عطش مرا از پا درآوردند،لذا بين راه نشسته و به آن عين الحياة متوسل شده و عرضه داشتم: يا حجة بن الحسن ادرکني.

ناگاه ديدم عربي مقابل من ايستاده و سلام کرد و به زبان عربي متداول درنجف اشرف فرمود: من مسجد السهله تجي سيدنا تريد تروح بالمسجد کوفه؟ (ازمسجد سهله آمده اي و مي خواهي به مسجد کوفه بروي؟) با کمال بي حالي و ضعف عرض کردم: بلي.

فرمود: قم، (برخيز) و دست مرا گرفت و از جايم بلند کرد.

عرض کردم: انا عطشان ما اقدر امشي.

(من تشنه هستم و نمي توانم راه بروم) فرمود: خذ هذه التمرات.

(اين خرماها را بگير) سه دانه خرما به من داد و فرمود: اينهارا بخور.

من تعجب نمودم و با خود گفتم: خرما خوردن با عطش چه مناسبتي دارد؟ ايشان به اصرار فرمود: خذ اکل.

(بگير و بخور) من ترسيدم که تمرد کنم با خود گفتم: هر چه امشب به سرم بيايد، خير است.

يکي ازآن خرماها را به دهان گذاشتم.

ديدم بسيار معطر است و چون از گلويم پايين رفت انبساط و انشراح قلبي به من دست داد که گفتني نيست و فورا عطش و التهابم کم شد.

دومي را خوردم و ديدم عطرش از اولي زيادتر و انشراح قلب

و خنکي آن بيشتراست.

تا آن که سه دانه خرما را خوردم، عطشم کاملا رفع شد.

عجيب تر آن که خرماهاهسته نداشتند و تا آن وقت

چنان خرمايي نديده و نخورده بودم.

بعد هم با اوبراه افتادم و چند قدمي برداشتيم.

فرمود: هذا المسجد.

(اين مسجد کوفه است.)

من متوجه در مسجد شدم، ديدم مسجد شريف کوفه است و از طرفي ملتفت پهلويم شدم اما با کمال تعجب ديدم آن مرد، عرب نيست.

و از آن وقت تاکنون تشنه نشده ام.

معلوم مي شود که مرد عرب خود آن سرور

و يا يکي از ملازمين درگاه حضرتش بوده است. [1] .

پاورقي

[1] خلاصه العبقري الحسان ج 2، ص 200، س 5.

برخود پسندیده

md12 — Wed, 17 Dec 2008 09:01:34 GMT

برخود پسندیده

یکی ازخویشان امام زین العابدین (ع)دربرابر آن حضرت ایستاد وزبان ناسزاگویی گشودحضرت درپاسخ اوچیزی نگفت هنگامی که مرداز پیش حضرت رفت امام به اصحاب خودفرمود:آنچه را این مردگفت شنیدید

اکنون دوست دارم همراه من بیایید تانزد اوبرویم وجواب من رانیز به اوبشنوید.

عرض کردند:حاضریم مادوست داشتیم همانجا پاسخ ایشان رابگوییدوماهم آنچه میتوانیم بگوییم.

سپس امام نعلین خودرا پوشید وبه راه افتاد دربین راه این آیه رامیخواند: والکاظمین الغیظ والعافین عن النّاس والله یحبّ المحسنین* ترجمه:( آنان که خشم خودرافروخورندوازمردم گذشت نمایند وخدادوست داردنیکوکاران را*

آل عمران آیه134 )

راوی میگوید:ما ازخواندن این آیه دانستیم او چیزی نخواهدگفت وقتی رسیدیم به خانه آن مرداوراصدازد وفرمود:به اوبگویید

علی بن حسین باتو کارداردهمین که متوجّه شدامام زین العابدین(ع) آمده است د رحالیکه آماده مقابله ودفاع بود ازمنزل بیرون آمدویقین داشت آن جناب برای تلافی جسارتهایی که ازاو سرزده آمده است.

ولی چشم امام(ع) که به اوافتاد فرمود:

برادر!چندی پیش نزد من آمدی وآنچه خواستی به من گفتی اگرآن زشتیهایی که به من گفتی درمن هست هم اکنون استغفار می کنم واگرآن چه به من گفتی در من نیست خداوندتورا بیامرزد راوی می گوید:آن شخص سخن حضرت را که شنیدپیش آمدپیشانی امام(ع) رابوسیدوعرض کرد:

آری آن چه گفتم درشما نیست ومن به آن چه گفتم سزاوارترم.

منبع:داستان های بحار النوارجلددوّم صفحه:89

رؤياهاى صادقه

md12 — Sun, 21 Sep 2008 02:42:06 GMT

بخش سوم : رؤياهاى صادقه

برگرفته ازسی دی کتابهای اسلامی اینترنت

در ادامه

شفایافتگان

md12 — Fri, 19 Sep 2008 03:02:07 GMT

نه داستان از شفایافتگان مسجد مقدس جمکران

در

ادامه

آيينه ي اسرار = 03

md12 — Thu, 18 Sep 2008 06:48:23 GMT

خواب شهيد ثاني

شيخ بهائي از پدرش مرحوم شيخ حسين -که از شاگردان برجسته شهيد بوده است- نقل مي کند: صبحگاهي به نزد استاد رفتم. در فکر فرو رفته بود. از سبب آن پرسيدم، فرمود: شب در خواب ديدم که سيّد مرتضي علم الهدي تمام علماي اماميه را دعوت کرده است، همين که من وارد شدم به پا ايستاد و فرمود: نزد شهيد اول (محمدبن مکي) بنشين.
من هم حسب الامر ايشان، نزد شهيد نشستم، امّا بعد از حضور ميهمانها بيدار شدم و اينک به اين خواب فکر مي کنم؛ تصوّر مي کنم مرگم در شهادت باشد.
عاقبت، آن رؤياي رحماني تحقق يافت و در عهد سلطان سليم عثماني در سال (966) هجري قمري، در اثر سعايت بعضي از اهل سنت، دستگير شد و در راه اسلامبول سر از بدن او جدا کردند و براي سلطان [1] آوردند.

پاورقي

[1] ريحانة الادب، ج 3 ص 286 رضويه، ج 1 ص 189.

رؤياي حاج شيخ جعفر شوشتري

مرحوم حاج شيخ جعفر شوشتري، از اعاظم فقيهان اماميه و از شاگردان صاحب فصول و صاحب جواهر و شيخ انصاري است. او بياني نافذ و منبري جالب داشته، در حدّي که بسياري از اهل معصيت به برکت مواعظ او تائب شده، از راه خويش برگشتند.
او مي گويد: در ابتداي امر، حافظه ام نارسا و بيانم غير شيوا بود، ناچار در منبر از روي کتاب مي خواندم، شبي در واقعه ديدم که در کربلا هستم و ايام، همان ايّامي است که موکب حسيني عليه السلام در آن زمين، نزول اجلال فرموده اند.
من در خيمه امام عليه السلام وارد شدم و سلام کردم. آن حضرت مرا نزد خود نشانيد و به حبيب بن مظاهر فرمود: حاج شيخ جعفر ميهمان ما است. آب نداريم به او بدهيم، ولي آرد و روغن هست، براي او طعامي تهيه کن.
حبيب برخاست طعامي پخته نزدم آورد، چند لقمه خوردم. از خواب بيدار شدم. از برکت آن غذا به مقام کنوني رسيده ام و از اخبار و آثار اهل بيت، لطائفي را استخراج مي کنم که به ذهن ديگران نرسيده است.
وي سرانجام در سال (1303) هجري که از ايران عازم عتبات عاليات بود، دارفاني را وداع گفت و [1] جنازه اش به نجف اشرف منتقل گرديد.

پاورقي

[1] ريحانة الادب، ج 3 ص 260.

رؤياي مرحوم آيت الله بروجردي

جناب مستطاب آيت اللَّه آقاي سيد حسين بدلا که از ائمه جماعت قم و از اساتيد دروس سطح نگارنده، و در زمان مرحوم آيت اللَّه بروجردي از اصحاب ايشان بودند فرمود:
در يکي از سفرهاي تابستانيِ مرحوم آقاي بروجردي به قريه وشنوه -از مناطق ييلاقي قم- اولِ روز، از منزلي که در همسايگي ايشان برايم تهيه شده بود بيرون آمدم، ديدم که مرحوم آقا، بر خلاف روش همه روزه که معمولاً بعد از نماز صبح وانجام تعقيبات استراحت مي کردند، داخل کوچه قدم مي زند و در فکر فرو رفته است.
نزديک آمدم و علت را پرسيدم.
فرمود: در خواب ديدم که سيد مرتضي -همان عالم متفکر قرن پنجم هجري- از دنيا رفته اند و من با جمع زيادي او را تشييع مي کنم و به جنازه اش در صحن حضرت معصومه عليهاالسلام نماز خواندم، از اين رؤيا نگرانم.
با ايشان به بيروني رفتم و براي منحرف کردن فکرشان مسئله اي را عنوان نمودم تا از محضرشان استفاده شود -ايشان به قدري علاقه به بحث هاي علمي داشت که وقتي وارد مذاکره مي شد، همه چيز را فراموش مي کرد-.
بعد از مدتي، مأمور پست آمد و يک محموله پستي را که در روي آن نامه اي جدا بود تحويل داد. وقتي نامه را باز کرديم، خبر مرگ مرحوم آيت اللَّه حاج سيد محمد تقي خوانساري -يکي از علماي بزرگ قم- در آن نوشته و زمان تشييع هم معلوم شده بود و به ايشان تسليت داده بودند.
آقا به مجرد خواندن نامه عازم قم شد. همراه ايشان به قم آمديم. موفّق به تشييع جنازه شديم، و بعد آقا به جنازه ايشان نماز خواند و براي استراحت به يکي از حجره هاي صحن مطهر آمدند، بعد از مقداري جلوس [1] فرمود: اين همان جمعيّتي است که در خواب مشاهده کردم.

پاورقي

[1] نقل بدون واسطه از آقاي بدلا (سلمه اللَّه تبارک و تعالي

مکاشفه اي از مرحوم آيت الله بروجردي

مرحوم شهيد قدوسي و ديگران نوشته اند: مرحوم آقاي بروجردي فرمود: وقتي که در بروجرد بودم، بنا گذاشتم که هر روز مقداري کتاب مثنوي مولوي را مطالعه کنم؛ چند روز به اين برنامه ادامه دادم تا اينکه يک روز در کتابخانه -که احدي نبود- صدايي به گوشم رسيد، مضمونش اين بود که بي راهه مي روي. از آن زمان مطالعه آن کتاب را ترک کردم.
مرحوم قدوسي اضافه مي کند که آقا فرمود: در زماني که بروجرد بودم اين حالت مکرر به من دست [1] مي داد.

پاورقي

[1] مجله حوزه، ويژه نامه مرحوم آيت اللَّه بروجردي، مصاحبه با آيت اللَّه آقاي صافي، ص 135 و مصاحبه با آيت اللَّه آقاي فاضل (زيد عزّهما) ص 143 سيماي فرزانگان ص 143.

رؤياي حاج شيخ محمدرضا کرماني

حاکميت برزخي حضرت فاطمه سلام الله علیها

از مرحوم پدرم بدون واسطه، و از مرحوم آيت اللَّه حائري با واسطه شنيدم:
مرحوم حاج سيد يحيي يزدي -که در منبر يد طولايي داشته اند- نقل مي کند که مرحوم حاج شيخ محمدرضا کرماني - از علماي طراز اول کرمان - حاج سيد يحيي را براي دفع شبهات شيخيه (يا بابيّه) به کرمان دعوت مي کند. مرحوم حاج سيد يحيي در مدت چند شب آن چنان آن فرقه را دچار ضربه علمي و خطابي مي کند که آنان توطئه قتل ايشان را طراحي مي نمايند. به همين منظور ايشان را به يکي از باغ هاي اطراف شهر دعوت مي کنند.
ايشان در معيّت يک نفر از منافق صفتان به آن باغ رفته، بعد از ورود به سالن پذيرايي، افرادي را مشاهده مي کند که از وضع قيافه آنان، به آن توطئه پي مي برد. لباسش را در آورده به بهانه تجديد وضو از سالن خارج مي شود. وقتي به ميان باغ مي آيد، متوجه مي شود که درب باغ را قفل کرده اند و در ورطه اي گرفتار است که غير از خداوند کسي قادر به نجات او نيست.
او به حضرت زهراعليهاالسلام متوسّل مي شود و نجات خود را مي خواهد و خود را مشغولِ شستن سر و صورت مي کند و کارش را طول مي دهد. نيم ساعتي تقريباً فاصله مي شود که فرياد و غوغا به گوشش مي رسد. آنگاه جمع زيادي باغ را محاصره کرده در را شکسته وارد مي شوند ومرحوم سيد را نجات مي دهند.
اين جمعيت در معيّت همان عالم کرماني بوده اند، از ايشان سئوال مي شود از کجا متوجه قضايا شدي؟
مي گويد: عادتم اين است که نزديک ظهر مقداري مي خوابم. امروز در خواب بودم که حضرت زهراعليهاالسلام به خوابم آمد و فرمود: تو مي خوابي و حاج سيد يحيي را در فلان باغ مي خواهند بکشند؟! زود مردم را ببر و او را نجات بده
از خواب پريدم و به دستور آن حضرت عليهاالسلام عمل کردم و مردم را به سرعت به باغ رساندم.[1]

پاورقي

[1] يادداشت هاي خطي نگارنده.

برگرفته ازکتاب آيينه ي اسرار =حسين کريمي قمي

در شميم گل نرگس

آيينه ي اسرار = 02

md12 — Tue, 16 Sep 2008 02:49:18 GMT

برگرفته ازکتاب آيينه ي اسرار =حسين کريمي قمي

در شميم گل نرگس

داستان حاج سيد مرتضي حسيني

صديق مکرّم آقاي حاج سيد عباس حسيني (واعظ) که چند ماه قبل مرحوم شد از پدرش مرحوم سيد مرتضي حسيني که از تربيت شدگان مرحوم حاج شيخ محمّد تقي بافقي است، جرياني را نقل کرد؛ از ايشان خواستم آن را بنويسد، قبول فرمود. چکيده آن نوشته که نزدم موجود است اين چنين است:
مرحوم سيّد مرتضي، منزل مسکوني خود را به يکصد و هشتاد تومان به طور اقساط پنج ماهه، خريداري کرده و در سر رسيد اوّلين قسط با تهي دستي روبرو مي شود. به مسجد جمکران رفته و به امام زمان عليه السلام متوسّل مي شود.
مرحوم حاج اسداللَّه خرّاز قمي که از دوستان متديّن مرحوم سيّد مرتضي بوده و حدود چهل سال سيّد براي او روضه هفتگي مي خوانده، او را ديدار کرده و مي گويد که در خواب از طرف حضرت ولي عصرعليه السلام مأمور شدم اقساط خانه ات را بپردازم (ظاهرا حاج اسداللَّه از اصل خريد خانه هم بي خبر بوده) سيّد قبول مي کند و تمام اقساط منزل به برکت توسّل به حضرت بقية اللَّه توسط حاج اسداللَّه پرداخت مي گردد.
مرحوم حاج سيد عبّاس مي گفت: آقاي حاج اسداللَّه، پدرم را وصيّ خود قرار داد. بعد از فوت حاجي، پدرم تمام مراسم واجب و مستحب را براي او انجام داد. آن شب بر اثر خستگي، بعد از نماز مغرب و عشا خوابش گرفت. نيمه شب از جا برخاست. خيال کردم ناخوش است. گفتم: چه شده؟ گفت: الآن حاج اسداللَّه را خواب ديدم. به من گفت: همه کارها را انجام داديد، مگر نماز ليلة الدفن را، تا دير نشده برخيز آن را هم به جا آور. حال مي خواهم آن نماز را بخوانم. پدرم به من گفت: سيّد عباس، ببين حاجي در شب اوّل قبرش چقدر فراغ خاطر دارد.

کرامتي از حضرت معصومه

چون تمام نعمت هاي مادّي و معنوي اهل قم، به برکت حضرت فاطمه معصومه عليهاالسلام است و ما همگي از برکت قبر مطهرش متنعّم هستيم، از انصاف به دور است که در اين کتاب از فضائلش نشود؛ بر اين اساس چکيده کرامتي را که صاحب انوار المشعشعين در کتابش به عنوان يک امر متواتر درج نموده، در اين نوشتار مي آوريم. ايشان مي نويسد: يکي از خدّام آستانه مقدّسه حضرت معصومه به نام ميرزا اسد اللَّه، از ناحيه پاگرفتار بيماري شقاقلوس (بي حسّي و فاسد شدن عضوي از اندام) گشته، جراحان بالاتفاق نظر به قطع پاي ايشان دادند، تا بيماري به ديگر اعضا سرايت نکند.
ايشان مي گويد: حال که بناست فردا پايم را قطع کنند، امشب مرا به حرم مطهر حضرت معصومه ببريد. او را به دوش مي کشند و به حرم مي آورند. خدّام در را بسته و او را به حال خود وا مي گذارند، وي از فشار درد تا صبح صادق فرياد مي زند. هنگام صبح خوابش مي برد و در عالم خواب خانم مجلّله اي را مشاهده مي کند که به او مي گويد: ترا چه مي شود؟ جواب مي دهد: پايم فاسد شده و از خدا مي خواهم که يا مرا مرگ دهد و يا شفا بخشد.
آن خانم گوشه مقنعه خود را چندين دفعه به پاي او ماليده مي فرمايد: تو را شفا داديم. عرض مي کند: شما کي باشيد؟ مي فرمايد: فاطمه دختر موسي بن جعفر.
او از خواب بيدار مي شود و خود را سالم مي يابد. فريادش بلند مي شود که در را باز کنيد، شفا گرفتم. خدّام در را باز کرده، وي را خندان و سالم مي بينند.
شگفت اينکه مقداري پنبه نزد او يافت مي شود که هر مريضي آن را به موضع درد خود مي ماليد شفا [1] مي يافت، ولي در خرابي سيل قم آن پنبه مفقود گرديد.
حضرت معصومه در سال (201) قمري در شهر قم، بعد از هفده روز بيماري وفات يافت و در مقبره اي در محلّ فعلي مدفون گرديد، و بعدها چهار زن ديگر از خواتين اهل بيت عليهم السلام در کنار او دفن شدند.
ابتدا زينب دختر حضرت جوادعليه السلام سقفي از بوريا بر قبر بنا کرد. در سال (529) قمري شاد بيگم، از زنان خاندان امير تيمور گورکاني، گنبد منور را ساخت، و در سال (925) قمري به دستور شاه [2] اسماعيل صفوي تجديد بنا شد و بعدا فتحعلي شاه قاجار، گنبد را طلا نمود.
طبق روايتي که در کتاب کامل الزيارات مذکور است، امام جوادعليه السلام فرمود:
وَمن زار عمّتي بقم فله الجنّة [3] .

يا رب چه قشنگ است و چه زيبا حرم قم
چون جنّت اعلا، حرم محترم قم

بانوي جنان، اخت رضا، دختر موسي
دُردانه زهرا و ملائک، خدم قم

اين مژده بس او را که بهشت است جزايش
هر کس که زيارت کندش در حرم قم

پاورقي

[1] انوار المشعشعين ص 217.
[2] تاريخ دار الايمان قم از محمّد تقي بيک ارباب، ص 35 و تاريخ قم از ناصر الشريعه، ص 80 - 75.
[3] کامل الزيارات، باب 106ص 338.

تشرف علامه بحرالعلوم خدمت امام زمان عج

همان گونه که درباره علامه بحرالعلوم (1212 - 1155) مرقوم شد، فيض شرفيابي او به حضور امام [1] عصر و ناموس دهر - عجل اللَّه تعالي فرجه الشريف - متواتر است.
محدث قمي در کتاب فوائد رضويه چند داستان براي ايشان نقل کرده است که به چکيده بعضي از آنها در اين نوشتار اکتفا مي شود:
1 - بزرگان، از ملّا زين العابدين سلماسي که از محارم اسرار سيد بوده است نقل کرده اند که روزي ميرزاي قمي به ديدار سيّد آمد، وقتي مجلس خلوت شد ميرزا به سيّد گفت: از نعمت هاي غيرمتناهي که به شما براي تان روزي شده، ما را به فيض برسانيد.
سيد فرمود: دو شب قبل (شب گذشته) در مسجد سهله فيض ملاقات برايم حاصل شد و مناجات امام زمان عليه السلام را با الفاظي جالب که دل را منقلب و چشم را گريان مي کرد استماع نمودم؛ بعد از پايان مناجات، من را به نام فراخواندند، نزديک رفتم تا جايي که دست من به آن جناب مي رسيد.
مرحوم سلماسي گويد: چون کلام به اينجا رسيد، سيّد وارد مطلب ديگري شد. بعد از آن ميرزاي قمي خواستار ادامه داستان شد، ولي سيد به او فهماند که اين از اسرار مکتوم است.
2 - باز از مرحوم سلماسي نقل شده است که شخصي از سيّد پرسيد: آيا در زمان غيبت کبرا ديدار امام حاصل مي شود؟
سيّد در حالي که مشغول کشيدن قليان بود، سر به زير انداخت و آهسته فرمود: چه بگويم در جواب او و حال آنکه آن حضرت من را در بغل کشيده و به سينه خود چسبانيده اند، و از طرفي تکذيب مدّعي ديدار آن بزرگوار وارد شده است.
سپس به آن سائل فرمود: از اهل بيت عصمت عليهم السلام تکذيب مدّعي ديدار رسيده است و ديگر براي او [2] چيزي نقل نکرد.

پاورقي

[1] ريحانة الادب، ج 1 ص 234.
[2] فوائد رضويه جلد دوم، ص 680 - 678.

داستاني از مرحوم آيت الله مرعشي نجفي

مرحوم آيت اللَّه سيد شهاب الدين مرعشي يکي از مراجع تقليد شيعه که با تکميل کتاب احقاق الحق و تاسيس کتابخانه کم نظير خود، يکي از نيرومندترين نگهبانان فرهنگ شيعه محسوب مي شود، در يکي از ملاقات هايي که با ايشان داشتم فرمود:
در نجف نزد عالمي بزرگوار (اين جانب براي حفظ بعضي از جهات از ذکرنام آن عالم معذورم) به طور خصوصي درس مي خواندم. آن عالم بسيار مهذّب و مورد احترام همگان بود، و از کثرت علاقه به امام زمان(عج) در افواه اهل نجف از منتظران ظهور محسوب مي شد.
روزي براي فراگيري درس به محضرشان رفتم، ديدم گريه مي کند و بسيار پريشان است. علت آن را پرسيدم، فرمود: شب گذشته در عالم رؤيا امتحان شدم، ولي از امتحان بيرون نيامدم، در خواب به من گفته شد که آقا ظهور کرده اند و در وادي السلام -مکان خاصي است که گورستان نجف را در بردارد- مردم با او بيعت مي نمايند، به مجرّد شنيدن اين موضوع از جا حرکت کردم و به عجله وارد خيابان شدم. ديدم غوغايي از جمعيت است و همه با سرعت هر چه بيشتر به سوي وادي السلام مي روند، هر کس به فکر اين است که زودتر خود را به امام برساند و با جنابش بيعت کند.
ديدم عشق ديدار امام، مردم را چنان خود باخته ساخته که کسي را با کسي کاري نيست و تمام علقه ها را به فراموشي سپرده اند؛ آنها که تا ديروز به من عشق مي ورزيدند ديگر به من اعتنا نمي کنند، بلکه با لحني تند مي گويند: آقا کنار رو و مانع راه ما نباش.
کوتاه سخن آنکه احساس کردم ظهور امام بازارم را کساد کرده است، از همانجا نقشه کشيدم که در ملاقات با امام ايشان را محترمانه از ظهورش منصرف سازم. بعد از آنکه با هزار سختي به خدمتش رسيدم، عرض کردم: فدايت شوم! خودتان را به زحمت انداختيد، ما کارها را ساماندهي مي کرديم، نيازي نبود که خود را گرفتار سازيد و زحمات طاقت فرساي رهبري را به عهده بگيريد. با اين قبيل سخن ها مي خواستم امام را از ظهورش منصرف کنم، بعد از چند جمله از اين نوع گفتارها، يک مرتبه از خواب بيدار شدم و فهميدم که هنوز لياقت حضرتش را ندارم.
نگارنده گويد: از اين حکايت، من و امثال من بايد حساب کار خود را بکنند؛ بدانيم که تا اصلاح نشويم وحتي المقدور از آلودگي گناه و ظلمت هوا و هوس بيرون نياييم، انتظار همنشيني و ديدار آن عزيزِ ابرار و قدوه أخيار را نداشته باشيم.
آيينه شو، جمال پري طلعتان طلب
جاروب کن تو خانه و پس ميهمان طلب